Ik had een baan waar ik trots op was. Voordat ik als escort begon, werkte ik als verpleegkundige.
Het was werk met betekenis. Je bent er voor mensen op momenten waarop ze kwetsbaar zijn en soms is alleen even luisteren al belangrijk. Dat menselijke contact vond ik altijd een van de mooiste kanten van mijn beroep.
Maar er was ook een andere kant. Onregelmatige diensten, vroege ochtenden, avonden en weekenden begonnen steeds zwaarder te wegen. Mijn agenda werd grotendeels bepaald door mijn werk.
Ik merkte dat ik steeds vaker dacht: Wil ik dit over vijf of tien jaar nog steeds op deze manier doen?
Het antwoord werd langzaam maar zeker nee. Niet omdat ik de zorg ineens niet meer waardeerde. Ik wilde alleen meer zeggenschap over mijn eigen tijd.
Escortwerk was nooit mijn oorspronkelijke carrière plan
Als je mij vroeger had gevraagd waar ik later zou werken, had ik waarschijnlijk nooit escort gezegd. Ik kende het vooral van de verhalen die iedereen kent. En achteraf gezien waren veel van mijn eigen ideeën gebaseerd op aannames.
Toch werd ik nieuwsgierig.
Hoe zag het werk er in werkelijkheid uit? Wie doet dit werk? Hoe zien dates eruit? En misschien nog belangrijker: Hoeveel vrijheid heb je zelf?
Ik begon me erin te verdiepen. Niet met het idee om de volgende dag mijn baan op te zeggen, maar gewoon omdat ik wilde begrijpen wat het werk inhield.
Die nieuwsgierigheid werd uiteindelijk serieus.
Mijn eerste date vergeet ik niet snel
Je kunt vooraf honderd keer bedenken hoe iets zal zijn. Totdat je daadwerkelijk onderweg bent naar je eerste afspraak.
Ik was zenuwachtig. Niet eens alleen vanwege de klant. Vooral omdat ik iets deed wat volledig buiten mijn vertrouwde wereld lag.
In het ziekenhuis wist ik precies wat mijn rol was. Ik kende mijn collega's, de omgeving en mijn werkzaamheden.
Nu ging ik alleen naar een ontmoeting met iemand die ik nog nooit had gezien. En toen gebeurde eigenlijk iets verrassends.
Het voelde veel normaler dan ik vooraf had gedacht. We spraken. We lachten. De spanning verdween.
Na afloop zat ik onderweg naar huis vooral na te denken over het enorme verschil tussen het beeld dat ik vooraf van escortwerk had en wat ik daadwerkelijk had ervaren.
Eerst deed ik het naast mijn baan als verpleegkundige
Ik stopte niet onmiddellijk met werken in de zorg. In het begin combineerde ik beide.
Ik werkte mijn diensten als verpleegkundige en gaf op andere momenten aan wanneer ik beschikbaar was voor een date.
Dat was voor mij belangrijk. Ik wilde ontdekken of het escortwerk echt bij mij paste zonder direct alles wat vertrouwd was achter me te laten.
Na verloop van tijd begon ik echter iets te merken. Bij mijn werk in de zorg werd mijn leven grotendeels rondom het rooster gepland.
Bij escortwerk gebeurde het tegenovergestelde. Ik kon eerst naar mijn eigen agenda kijken en daarna bepalen wanneer ik wilde werken.
Dat verschil voelde voor mij enorm.
Uiteindelijk heb ik mijn baan opgezegd
Dat was geen beslissing die ik op een maandagochtend ineens nam. Ik heb er lang over nagedacht.
Verpleegkundige zijn was onderdeel geworden van mijn identiteit. Mensen wisten wat ik deed en begrepen mijn beroep. Vertellen dat je verpleegkundige bent, levert weinig verbaasde gezichten op.
Vertellen dat je escort bent is anders. Toch wist ik na verloop van tijd dat ik niet twee werelden wilde blijven combineren.
Ik wilde kiezen voor de manier van werken die op dat moment beter bij mijn leven paste.
Dus zegde ik mijn baan als verpleegkundige op. Inmiddels is dat drie jaar geleden.
Wat mensen vaak verkeerd begrijpen over mijn werk
Wanneer mensen het woord escort horen, denken ze vaak direct te weten hoe mijn werkdagen eruitzien. De werkelijkheid is veel gevarieerder. Ik ontmoet verschillende mensen en geen enkele date is precies hetzelfde. Soms begint een afspraak met uitgebreid dineren. Een andere keer ga je samen naar een evenement of ontmoet je iemand in een hotel.
Wat mij misschien het meest heeft verrast, is hoeveel het werk om mensen draait. Kunnen luisteren. Een gesprek gaande houden. Aanvoelen hoe iemand zich voelt. Grenzen herkennen en duidelijk communiceren.
Grappig genoeg zijn dat eigenschappen die ook in mijn vorige beroep belangrijk waren.
Mijn werk is totaal veranderd, maar sommige menselijke vaardigheden heb ik meegenomen.
De vrijheid is voor mij het grootste verschil
Als mensen mij vragen waarom ik na drie jaar nog steeds als escort werk, is mijn antwoord niet ingewikkeld.
Vrijheid
Ik vind het prettig dat mijn hele leven niet rondom een werkrooster hoeft te worden gebouwd. Ik kan periodes meer werken en andere momenten bewust ruimte voor mezelf houden.
Maar die vrijheid betekent niet dat het werk vrijblijvend is. Als ik een afspraak accepteer, wordt er op mij gerekend. Dan moet ik professioneel zijn, op tijd komen en mijn afspraken nakomen.
Zelfstandig werken betekent voor mij juist dat ik verantwoordelijkheid neem voor de keuzes die ik zelf maak.
Ik heb ook moeten leren nee zeggen
Een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen drie jaar heb geleerd, is dat professioneel werken niet betekent dat je overal mee akkoord moet gaan.
Juist het tegenovergestelde. Ik bepaal mijn grenzen. Wanneer iets niet goed voelt, wil ik nee kunnen zeggen. Wanneer een afspraak niet bij mij past, hoef ik die niet aan te nemen.
Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar wanneer je net begint kan het spannend zijn om duidelijk voor jezelf op te komen.
Na drie jaar weet ik veel beter wat bij mij past en wat niet. Dat heeft mij niet alleen in mijn werk zelfverzekerder gemaakt.
Discretie werd belangrijker dan ik vooraf dacht
Een andere keuze waar ik bewust mee omga, is wie van mijn werk weet. Escortwerk is nog steeds een beroep waar mensen snel een mening over hebben.
Sommige mensen zijn nieuwsgierig. Anderen begrijpen het niet. En weer anderen hebben hun oordeel al klaar voordat je überhaupt iets hebt uitgelegd.
Daarom bepaal ik zelf met wie ik dit deel. Voor mij betekent discretie dus niet alleen dat de privacy van een klant wordt gerespecteerd.
Mijn privacy is net zo belangrijk.
Dat is ook iets waar ik goed naar zou kijken wanneer ik opnieuw bij een escortbureau zou beginnen: hoe gaan zij om met mijn foto's, persoonsgegevens en grenzen?
Mis ik het werken als verpleegkundige?
Soms mis ik bepaalde dingen. Vooral collega's en het gevoel dat je als team samen een drukke dienst hebt doorstaan. Ook het directe gevoel dat je iets voor iemand hebt kunnen betekenen blijft bijzonder.
Mijn keuze om te stoppen betekent daarom niet dat ik negatief terugkijk op mijn tijd in de zorg.
Integendeel.
Het heeft mij veel geleerd over mensen, verantwoordelijkheid en mezelf. Maar ik mis het oude werk niet genoeg om mijn huidige vrijheid ervoor op te geven.
Op dit moment past mijn leven beter bij het werk dat ik nu doe.
Zou ik escortwerk aan iedere vrouw aanraden?
Nee
Niet omdat ik spijt heb van mijn eigen keuze, maar omdat je je prettig moet voelen bij dit werk. Je moet zelfstandig kunnen zijn. Je grenzen kennen. Met verschillende persoonlijkheden kunnen omgaan en niet bang zijn om duidelijk te communiceren.
En je moet het voor jezelf doen. Niet omdat iemand anders zegt dat je ermee moet beginnen en ook niet uitsluitend omdat een bepaald bedrag aantrekkelijk klinkt.
Ik zou iemand die nieuwsgierig is vooral adviseren om vragen te stellen. Hoe werkt een boeking? Welke afspraken gelden er? Hoe wordt er met veiligheid omgegaan? Wat gebeurt er met je foto's? Kun je een date weigeren? En wie kun je bereiken wanneer er iets gebeurt?
De antwoorden daarop zeggen veel over de organisatie waarmee je werkt.
Drie jaar later zou ik dezelfde keuze maken
Als je mij drie jaar geleden had verteld hoe mijn leven er nu uit zou zien, had ik het misschien niet geloofd. Ik heb een vertrouwd beroep achtergelaten voor een wereld die voor mij grotendeels onbekend was.
Dat was spannend. Maar ik heb er ook iets voor teruggekregen waar ik veel waarde aan hecht: Controle over mijn eigen tijd en de vrijheid om mijn werk meer rondom mijn leven te organiseren in plaats van andersom.
Mijn verhaal betekent niet dat iedere verpleegkundige haar baan moet opzeggen of dat escortwerk voor iedereen de juiste keuze is.
Het is simpelweg de keuze die voor mij goed bleek te zijn.
En misschien is dat uiteindelijk wat vrijheid voor mij betekent:
niet leven volgens het pad dat anderen logisch voor je vinden, maar zelf kunnen bepalen welk pad bij jou past.